VERHALEN OVER HET KOF

Alle mensen zaten nog op hun plaatsen en de chauffeur nog achter het stuur, allemaal waren ze verkoold, de banden brandden nog en een enorme stank vervulde de omgeving. Even verder hetzelfde, alle passagiers verbrand, niemand had kans gezien om uit de bus te komen. De Duitsers hadden vanuit de lucht alles in de peiling, nogmaals als er geen noodluik was geweest en we hadden de uitkijk posten niet gehad ,was ons lot niet anders geweest. We zagen later niemand meer op de weg, we hadden werkelijk de gedachten dat we de enige bus waren, die het had overleefd en niet in brand geschoten was. Het was ons en voor vele andere het geluk dat er op die dag een onbewolkte lucht was, anders hadden de vliegtuigen zo van-uit een wolk op ons neer kunnen duiken, het waren namelijk allemaal jagers die hun vernietigend werk deden.

Er werd besloten dat we van de grote weg af zouden gaan en via binnen wegen en waar mogelijk onder de bomen onze weg te vervolgen.

Overal zagen we dat er op de ruiten papieren plakband geplakt in verband met rond vliegende glassplinters. Het vliegveld Ypenburg was al gebombardeerd en de angst zat er goed in, ook bij de Nederlandse militairen. Het was n.l bekend dat de Duitse parachutisten gedropt werden in Nederlandse uniformen en in andere uniformen, zelfs in priester gewaden. Dat werd ons dan even medegedeeld ook omdat wij uniformen droegen en men niet wist wat ze van ons moesten denken. We moesten om de paar kilometer stoppen en werden dan gecontroleerd door Ned militairen.

Vlak voor Rotterdam moesten we voor de zoveelste keer stoppen en kwam er een officier van de Ned landmacht onze bus in . In zijn hand had hij een pistool welke hij bevend op ons richtte, of we om de beurt maar luid en duidelijk "Scheveningen wilde zeggen". Het is zo dat een Duitser geen "SCH" uit kan spreken, toen dat gebeurd was en de angst afgenomen was, vertelde hij dat we op de rechter Maasoever moesten blijven omdat de linker Maasoever in Duitse handen was. 2 Voor de cadetten was dat niet erg, de meeste waren van " pa heeft centen" en woonden dan ook in Hillegersberg of in Overschie. Onze groep kwam allemaal uit Zuid en konden dus niet naar huis.

We werden de bus uitgezet en moesten ons maar zien te redden, dus wij opzoek naar onderdak. Toen we in een straat liepen op weg naar het centrum van Rotterdam, bleek opeens dat we beschoten werden vanuit een raam. De N.S.B ers die met de Duitsers sympathiseerden zagen ons voor marine mensen aan en wilden ons uitschakelen. Wij kwamen uit onze dekking vandaan en hebben onze matrozen kragen van onze uniformen afgehaald en weggegooid. Op de Schiedamse-dijk werden we door een man aangesproken, hij vroeg wie wij waren en waar we naar toe moesten. We vertelde dat we niet naar huis konden en dat we onderdak zochten. Zijn antwoord was een verlossing, hij was van het Leger des Heils, of we maar mee wilden komen.Dat deden we maar al te graag en zo kwamen we midden in een hoeren buurt op de Schiedamse-dijk bij het vrome Leger Des Heils terecht, waar ons onderdak aan geboden werd. We hebben in dat tehuis dingen gezien waar we het bestaan niet van wisten. Toen we binnen waren, kregen we heerlijk te eten, net zoveel brood met beleg als we maar lustten en dat was heel wat. Na de maaltijd werden we naar een aparte keurige ruimte gebracht waar we op adem konden komen van de reis en de spanningen. Toen zagen we dat er mannen binnen kwamen ,vies, vuil en stinkend, letterlijk het uitschot van de maatschappij, deze mannen moesten hun kleren uittrekken en in een bak gooien, die bak werd weggezet, de man moest door een sluis waar hij gewassen en ontluist werd. Hierna kreeg hij een lang wit kleed aan en mocht aan tafel, waar hij twee dikke pillen tarwebrood met boter en een mok koffie kreeg Hierna werd door sommigen nog gekaart of gepraat. Het was een heel apart gezicht, al die lui in dat witte kleed, net het schilderij van het laatste avondmaal, dat schilderij dat bij ons thuis in de slaapkamer hing!

lees verder

copyright: Sjirk Dijkstra