In de oorlog op de Koningin Wilhelmina
Mijn naam is Sjef Witjes en ben geboren op 18-12-1925. Mijn opleiding heh ik in de jaren 1939 en 1940 gehad op de Koninging Wilhelmina in Amsterdam. Mijn nummer was 212 . Hier volgt een gedeelte van mijn ervaringen tijdens de opleiding.
Oorlog
De Paas vacantie zat er op en we gingen weer terug van mijn woonplaats Rotterdam naar Wilhelmientje in Amsterdam. Mijn moeder had mijn koffers weer ingepakt, de witte uitgaan tenue’s waren weer echt wit en echt gestreken. De ontmoeting aan boord na onze vakantie was heerlijk, je had elkaar gemist. Uiteindelijk was je aan boord 24 uur van de dag samen, logisch dat er dan een onderlinge band ontstaat. We schrijven 10 Mei 1940 een mooie zomerse morgen zo te zie niets aan de hand, maar de Prinses Juliana kwam met cadetten van de zeevaartschool volle kracht over het IJ naar onze haven varen. De jongens die daar hun opleiding genoten waren wat we nu zouden zeggen "rijke stinkerds". Van hen hoorden we dat de oorlog uitgebroken was, ze wilden zo gauw mogelijk naar huis. De meeste van hen kwamen uit Rotterdam, ze wisten niets van de bezetting van de Zuidelijke Maasoever. Het was in die tijd zo dat er een "witte" bus van A.dam naar R ,dam reed voor een prijs die veel lager lag dan de trein. Een van de mensen had zo’n bus gecharterd, zij waren met tien man, en in die bus was plaats voor 30 personen.
Onze commandant vroeg of ze zijn jongens uit R.Dam mee wilden nemen, dat was geen bezwaar, en we vertrokken rond de middag. Die Woensdag 10 Mei 1945 rond de middag vertrokken we dan uit Amsterdam-noord, richting Rotterdam. Het zou te ver voeren deze reis in finesse te beschrijven, maar een aantal dingen die we gezien hebben moet ik wel vermelden anders zou dit schrijven onvolledig zijn.
We waren goed en wel buiten A.dam en zo te zien leek alles normaal, alleen was het opvallend stil op de weg. Opeens een gierend onbekend geluid en een van de cadetten trok het noodluik boven in de bus los, keek en gilde "stoppen de bus uit"! De voor en achterdeur van de bus werd los gesmeten en wij er uit, iemand schreeuwde dat we dekking moesten zoeken langs de slootkant. 1 De oorzaak van dat gierende geluid bleek een Duits verkenningsvliegtuig te zijn. Hij scheerde nog een aantal keren over onze bus en vertrok. Wij hebben nog een poos met schrik in de benen gewacht en zijn daarna weer in de bus gestapt.
Na dit incident werd besloten dat 4 personen op de banken zouden gaan staan, onder het geopende noodluik. Een zou vooruit het luchtruim in de gaten houden, éÈéÈn achteruit en éÈéÈn links en éÈéÈn rechts. We waren nu op het een en ander voorbereid, we hadden het luchtruim onder controle. Aan deze maatregel hebben we waarschijnlijk ons leven te danken gehad. Het was van toen af aan, stoppen, de bus uit, dekking zoeken en wachten tot het vliegtuig weer was vertrokken en dan de bus weer in en rijden. Het rijden werd steeds korter en de stops en dekking langer.Toen zich dat een aantal malen herhaald was en we weer vliegtuigen zagen en stopten, stonden er twee bussen op de weg die geheel uitgebrand waren.
lees verder
|
|
|
