|
Mijn herinnering aan Delfzijl en de Oranje Nassau. (vervolg)
Van de bootslui had Pietje Beukema de slechtste reputatie want: hij mocht Pennewaard niet(!) en we vonden hem overdreven streng.
Buitendien was hij driftig en dat 'vreten' pubers nou eenmaal niet. Tenslotte, en dat deed echt de deur dicht zo vonden we, hij fokte kanaries. Nou ja zeg! Dus kond men regelmatig het deunteje horen van de Bananaboat-song: Pietje was 'n kaniefokker! Twee kanaries voor een halleve piek! En als hij in de buurt was dan werd het uiteraard alleen gefloten. Door jongens met een indrukwekkende onschuldige blik in hun ogen. Van Wessels, de motoren & stoom-man weet ik nog dat het een klein, bollig en parmantig manneke was (we hadden hem dan ook 'Bolletje' gedoopt) met een onwaarschijnlijk grote pijp in z'n bakkes waar hij dichte wolken van misselijk makende rook uitjoeg. Zeker als hij opgewonden werd. En dat was'ie nogal es want het 'tuig van voor de mast' liet natuurlijk geen gelegenheid onbenut om hem zover te krijgen. Hij ging dan steeds parmantiger en nadrukkelijker praten. En maar trekken aan die schoorsteen en blazen. En als't'm te gek werd stuurde hij er iemand uit. En nog een, en nog een, enz. steeds met de woorden: naam, gaat jij d'r maar uit! Hij werd dus niet echt boos maar sprak slechts die woorden: 'Gaat d'r maar uit!'
Het tweede jaar werd hij door iemand vervangen, vanwege z'n pensioengerechtigheid, die echt nog zo van de vaart afkwam. Grote 'onbehouwen' vent. Vriendelijk en onverschillig en geen moer gaf of we ons nou gedroegen of niet en dus was de lol er gauw af om hem te stangen.
Dolphin, de direkteur, gaf o.m. nautische vakken en manouvreren. Hij had een mank been of voet die ook wat naar binnen stond in een schoen met een dikke zool. Het verhaal ging dat hij die tussen een draad had gehad, afgekeurd was en vervolgens z'n sjacharijn op ons botvierde! Ik vond dat reuze meevallen want het was niet een bijzonder vriendelijk noch onvriendelijk man. Hij kon alleen furieus worden als de 'zg. Naam van de school in het geding was of dreigde te komen. En dat vond hij bv het geval als een van de leerlingen es zover was gegaan dat er gedreigd werd om hem van school te sturen. Dan werd de boosdoener voor het front van de (hongerige) troepen (want dat moest altijd gebeuren vlak voor een maaltijd als iedereen dus aanwezig was) de mantel uitgeveegd en tot orde geroepen onder bedreiging van de vreselijkste straffen en het afroepen van allerlei onheil. Hij (de direkteur of ook wel 'Manke") kon dan langzaam rood aanzwellen, hetgeen we altijd wel een imposant gezicht vonden. De stem verhief zich meer en meer maar werd ook afgeknepen, hetgeen een wat komisch effect had omdat het wat pieperig werd. En als hij echt pissig was en geen andere uitweg zag dan de jongeman in kwestie van school te zenden dan wist hij het ergste wat hij kon bedenken aan doem er nog net uit te persen: 'Jij, jij, niets komt er van je terecht. Helemaal niets! Je, je.....je... bij de Marine zul je eindigen!' Dat was werkelijk het ergste doemscenario wat de man kon bedenken! Iets ergers was er volgens hem niet. De hele goegemeente had dan de grootste moeite om hun gezicht in de plooi te houden, inclusief de aanwezige (overige) leiding.
lees verder
|
|
|
