Hoewel ik mij van een aantal mede scholieren visueel nog een beeld kan vormen ben ik de namen van de meesten vergeten Dat vind ik vervelend, maar helaas. Wel herinner ik mij Ferry Kroes nog, mijn slapie uit Amsterdam. Hij in het onderste bed en ik in het bovenste op een grote slaapzaal. En soms, als er ’s avonds in bed was gepraat en de dader niet te achterhalen was, moesten wij als straf allemaal het bed uit en in de eetzaal staan. Wachtend tot het de bootsman behaagde om ons een voor een weer naar bed te sturen. De laatste stond er soms tot ruim na 00.00 uur. ’s Morgens op tijd eruit en na het ontbijt in werkpak in colonne naar school. In de winter met een witte olielamp voor- en een rode achter aan. Gedragen door leerlingen en de bootsman op de fiets er naast. Ook herinner ik mij, uit de periode dat ik 1e jaars was, ene Hospes, een 2e jaars. Langer dan ik en een erg rustige jongen waar tegen ik met respect op keek.

Mijn schooltijd werd dagelijks een van de leerlingen belast met het koffie halen in het internaat. Het was een sport om dat in zo’n kort mogelijke tijd te doen. Naast het reguliere onderwijs was er ruimte voor het praktijkonderwijs. Splitsen & knopen, onder meer met zware staaldraden waarvan de uiteinden nog wel eens in je hand wilden schieten. En roeien, wat ik erg graag deed. Met de heer Baardmans een rondje stad. Geweldig. Individueel met de stalen vlet en groeps roeien met de sloep. Overigens heb ik mij laten vertellen dat een polyester kopie van deze sloep tegenwoordig in Workum wordt gebouwd als luxe sloep. Ruim € 24.000.- . Hoeveel zou de originele houten sloep hebben gekost?
Na 2 jaar, kort voor het uitreiken van de diploma’s, waren er sportdagen in Delfzijl. Wij wed-ijverden op sportief gebied met de toenmalige scholen uit Rotterdam, Amsterdam en Delfzijl op persoonlijke titel maar ook voor de eer van de eigen school.
Financieel was het, zonder extra ondersteuning van thuis, geen vetpot. Fl 2,- zakgeld per week. Goed voor de bioscoop van f.0,60.-, het verplicht laten reinigen en stijven van het boord van het witte overhemd van je uniform a raison van een kwartje en dan nog een pakje samson shag + vloei waarmee je de hele week moest doen. Zakgeld…, “Op”. Mijn faculta-tieve, door de heer Swarts gearrangeerde, bijbaan gaf daardoor enige lucht.

In de weekends zwierven wij ook wel langs de haven. Klommen illegaal op coasters waarvan de bemanning er niet was en vonden wel eens vieze boekjes als de bolero of de lach. In de tegenwoordige tijd zo braaf dat de bladen panorama en nieuwe revue zich er voor zouden schamen. Maar toen, oh la la. Wandelen over de dijk of door de hoofdstraat in de hoop dat er wat leuke meisjes zouden lopen die iets zagen in een “zeebaby” de toenmalige naam voor ons. Wij waren, door het verplichte uniform ook altijd als zodanig herkenbaar. Hoewel ik mij dat niet meer precies herinner was er, voorafgaand aan de vrije tijd in het weekend, eerst nog op zaterdagochtend het corvee. Schoonhouden van het internaat en eigen goederen was een vast onderdeel van de week.

Op zondag was er de kerk. Hoewel niet christelijk opgevoed besloten mijn ouders dat ik maar naar de kerk moest. Hun motto; “Baat het niet dan schaadt het niet”. Met het kerkboekje met namen van de kerkgangers erin dus naar of de gereformeerde- of de hervormde kerk. In het toen al progressieve Harlingen hadden wij door de week gezamenlijk catechisatie bij een der predikanten. Spijbelen kon, mits een van ons het boekje maar liet aftekenen. Prettige bijkomstigheid was dat je na de dienst nog wel een werd gevraagd mee te gaan naar huis met een der gemeenteleden. Ik kwam met enige regelmaat bij een aardig gezin waarvan vader bij de Nederlandse Spoorwegen werkte. Met hun zoon Eddie ben ik later enige tijd bevriend gebleven. Zij verhuisden later naar Steenwijk en wij verloren elkaar helaas uit het oog.

lees verder