Herinneringen aan mijn jonge jaren.

Door Kees Kuperus (1964-1966)

Toen mijn vrouw en ik het afgelopen voorjaar in Bolsward lagen met ons motorbootje en het weer niet meewerkte aan de vakantievreugde besloten wij met de bus naar Harlingen te gaan. De reden was om enige herinneringen op te halen aan de jaren 1964 – 1966 toen ik daar als jonge snotneus de 2 jarige opleiding voor kust-, rijn en binnenvaart moest volgen op de Oranje Nassau school van het Koninklijk OnderwijsFonds voor de Scheepvaart. Moest, omdat ik voordien sneuvelde op gymnasium en hbs en mijn vader zaliger vond dat ik hoe dan ook enige opleiding behoefde alvorens aan het werk te gaan. Ondanks, of misschien juist wel doordat ik in deze 2 jaren thuis minder welkom was, heb ik mijn Harlinger jaren als 2 heel prettige jaren ervaren waar ik nog steeds goede en ook dankbare herinneringen aan heb. Dat niet in de laatste plaats door mensen als de heer Adema, bootsman Visser en de toenmalige directeur de heer Swarts.
Zonder daarmee overigens af te doen aan andere medewerkers als de bootslui Dijkstra en de Vries, de onderwijzende heren Baardman, Pennewaard en uiteraard de toenmalig nog adjunct directeur zijnde heer Keuning.

Tijdens ons bezoek aan Harlingen dit voorjaar bleek dat het internaat aan de weeshuisstraat is dicht gespijkerd en het vroegere bejaardenhuis ernaast is verworden tot een hobbelig grasveld wachtend op het moment dat men daar dure appartementen op zal laten verrijzen. Aldus een buurvrouw die al 36 jaar in het zijstraatje woont en ons ook nog enige andere informatie gaf. Zo hoorden wij dat de heer Pennewaard, die naast zijn docentschap ook kinderboeken schreef, helaas zou zijn overleden. Ook de heer Swarts die mij indertijd aan een bijverdienste in het atelier bij een kunstenaar hielp, zou niet meer onder ons zijn. Bootsman Visser, met wie ik in het verleden in de weekends wel eens mee mocht naar huis, en die toentertijd studeerde voor, dacht ik, onderwijzer, zou later inderdaad het onderwijs in zijn gegaan.

Bootsman de Vries, die wij oneerbiedig “Swampie” noemden, wist deze buurvrouw zich niet meer te herinneren. Over hem ging toendertijd het verhaal dat hij ooit patat frites bakker was geweest en eens een lastige klant een gloeiend hete schuimspaan op zijn hand had gedrukt. Wij waren daarvan wel onder de indruk, evenals van zijn forse verschijning. Wel kende de buurvrouw bootsman Dijkstra nog die zich inmiddels een mooie (boven)woning aangeschaft zou hebben aan de Noorderhaven. Deze kleine man die veel leerlingen al uit de verte herkende aan hun voetstap op de geel betegelde stenen trap naar boven in het internaat. En die, toen ik hem vele jaren geleden nog eens sprak op het internaat, mijn toenmalige 2e beroepskeuze van maatschappe-lijk werker maar niets vond. Een goed gevoel bekruipt mij ook als ik aan de heer Adema terug denk. Hij zou, inmiddels uiteraard net als zijn toenmalige collega’s gepensioneerd, nog altijd in Zurich wonen in zijn huis waarbij hij zelf een uitkijktoren bouwde om over het Ijsselmeer uit te kunnen kijken. De heer Adema, slank, blond en moeilijk uit de plooi te krijgen. Proto-type van “de Fries”?. Voor mij een heel fijne man met wie ik mocht meevaren met zijn boot van Harlingen naar zijn thuishaven aan het Ijsselmeer. Maar ook degene die mij meenam in een weekend om suikerbieten te rooien op het land van zijn vader, en de man die mij en een beperkt clubje anderen bijles gaf waarmee wij het certificaat als scheepsradiotelefonist haal-den. Toen wij 15 jaar geleden ons eerste jachtje kochten kreeg ik op grond van dat certificaat vrijstelling voor het marifoon examen. Heer Adema, dank ! Ook de heer Keuning, donkere bril, streng en zover ik mij kan herinneren ijveraar voor erkenning van de friese taal, was volgens mij degene die ervoor dat wij in de weekends regelmatig mee konden doen aan wandeltochten her en der in de provincie.

Lees verder