Het waargebeurde verhaal van twee leerlingen van de ‘Oranje Nassau’ in Delfzijl.
Het begon allemaal per ongeluk tijdens het studieuur. Jacob Hoekstra en ik hadden uitgevogeld, dat je gemakkelijk er tussen uit kon knijpen tijdens het studieuur en de vrije tijd die er op volgde. De eerste en tweede –jaars zaten dan gezamelijk huiswerk te maken en dan was het lekker druk in de eetzaal waar her en der groepjes jongens zaten te werken of te kletsen onder toezicht vanuit het door een glaswand gescheiden kantoortje van de bootsman.
Die laatste had het altijd ergens druk mee dus was even weglopen naar de toilet of slaapzaal niet opvallend.
We spraken af dat we de volgende avond er even tussen uit zouden knijpen, de haven in en een bezoek brengen aan de ‘Diannel’, een coaster waarvan we wisten dat ie de avond erop nog in de haven zou liggen.
En zo gebeurde het de volgende avond dat we om de beurt naar de slaapzaal liepen en ongezien door het raam op de Roggekampweg belandden. ‘He, een lekker spannend gevoel van die verworven vrijheid, hup naar de haven’
De Diannel lag er inderdaad nog te pruttelen met de lichtmotor bijgezet. Het achterste luikhoofd was al zeeklaar gemaakt en op het voorluik lag nog een sektie luikplanken met een pressening er overheen. Daar kwam nog een restje lading karton in voor ze de volgende morgen naar Engeland zou vertrekken.
We kenden de gang van zaken aan boord van het schip goed. We kenden de bemanning en waren iedere week in onze vrije tijd aan boord te vinden. Het schip voer in lijndienst met karton van Delfzijl op Goole, week in week uit.
We klauterden aan boord staken ons hoofd door de deuropening naar de verblijven en riepen naar beneden ‘ Is er iemand aan boord’ ?
‘ Ja...... kom maar naar beneden’ ! Het was Tinus de matroos die nog aan boord was en boordwacht had. We kregen een pilsje, heel stoer, want die kreeg je normaal niet op onze leeftijd. We hielden de tijd goed in de gaten zodat we op tijd weer op school waren waar we de slaapzaalraam hadden laten aanstaan om voor het naar kooi gaan weer braaf aanwezig te zijn. Perfecte timing vonden we.
Na twintig minuten, ruim een half uur voor we terug zouden gaan, klonk er een bekende stem.
‘Zijn hier twee knapen van de Oranje Nassau aan boord’?
Dat was de stem van bootsman Hageman. Ze hadden ons daar op school dus gemist en gezien de bootsman wist dat Jacob Hoekstra en Ed Bartels onafscheidelijk waren en altijd op de Diannel zaten als die binnen lag was het voor hem een klein rekensommetje om te weten waar we waren. Dus...’ Zijn er twee jongens van de Oranje Nassau aan boord’?
Wij schudden nee, tegen Tinus en Tinus riep in het trappengat’ Nee’!
‘Wil je tegen ze zeggen als ze dadelijk hier opduiken, dat ze onmiddelijk zich bij mij melden’? ‘ OK’! riep Tinus en tegen ons,’ nou, ik denk dat je nu beter naar school kunt gaan’!
‘ Ja misschien wel ja’! We waren het er mee eens, dus gingen we,toen het pilsje leeg was naar boven en ik keek eerst even voorzichtig om de opbouw heen en ja hoor! Bootsman Hageman stond een stuk verder op de kade met zijn fiets te posten waarschijnlijk in de veronderstelling dat wij ieder moment konden opdagen . Wat kende die man zijn leerlingen goed,zeg!
lees verder
|
|
|
